Duruiz, duru ve iz sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. İz, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *īŕ sözcüğüne dayanır; Karahanlı Türkçesindeki īz ve Eski Uygurcadaki iz onun akrabalarıdır. Bir şeyin geçtiği yerde bıraktığı belirti, ayak izi ve ipucu anlamlarını taşır. Duru ise berrak, temiz ve arınmış demektir. Birlikte “temiz iz”, yani ardında temiz bir iz bırakan kişi fikrini çağrıştırır; TDK'nin kaydı adı özü temiz kişi diye açıklar.
Duruiz'in en belirgin ses özelliği, iki öğenin birleştiği yerde u ile i'nin yan yana gelmesidir: Du-ru-iz. Bu iki ünlü ayrı ayrı söylenmezse ad “Duruz” gibi duyulabilir. Ekler son heceye göre ince gelir: Duruiz'e, Duruiz'in. Benzer isimler arasındaki Arıkiz aynı iz öğesini taşır; Duruöz ise anlamca en yakın addır.