Direnç, karşı koyma ve direnme gücü anlamındaki sözcükten alınmış bir addır; Nişanyan Adlar onu Yeni Türkçe adlar arasında gösterir. Sözcük 1930'larda kayda geçer: Nişanyan Sözlük, 1935 tarihli bir gazete yazısında kullanıldığını ve Türk Dil Kurumu'nun 1937 tarihli Belleten'inde mukavemet ile Fransızca résistance karşılığı olarak verildiğini gösterir. Kökündeki dire- fiili Eski Türkçe tire- “dik kılmak, dikmek” biçimine dayanır; o da diri anlamındaki tirig sözcüğünden türemiştir. Direk, diren- ve direniş aynı ailedendir.
Ç ile biten ad, ünlüyle başlayan bir ek aldığında söyleyişte yumuşar; özel ad olduğu için yazıda Direnç'i biçimi korunur, ama “direnci” diye okunur. Gündelik dilde canlı bir sözcük olduğundan anlamı hemen anlaşılır. Benzer isimler arasındaki Dilmaç, Beğenç ve Ergenç de ç ile biten iki heceli adlardır.