Demirbüken, demir sözcüğü ile bükmek fiilinin sıfat-fiil biçimi büken'den oluşur ve demiri büken kişi demektir. Bükmek, Ana Türkçe *bük- (eğmek, kıvırmak) kökünden gelir; Azericedeki bükmək de aynı köktendir. Türkçede bir şeyi eğik duruma getirmek, ipliği burarak sarmak ve sertçe çevirmek anlamlarında kullanılır. Demir ise Ana Türkçe *temür'e dayanır; Özbekçede temir, Uygurcada tömür biçimiyle yaşar. En sert madenlerden birini eğebilecek güç, adın taşıdığı imgedir; TDK de onu bu kuvvette biri diye açıklar.
Benzer isimler arasındaki Demirdelen, Demirezen ve Demirkıran aynı kalıpla kurulmuştur: demir ve bir fiilin -an/-en'li biçimi. Bu aile içinde Demirbüken ü sesiyle ayrışır. Dört hecede okunur (De-mir-bü-ken); bütün ünlüleri ince olduğundan ekler e'li gelir: Demirbüken'e, Demirbüken'in. Uzun yapısı nedeniyle kısa bir soyadıyla daha dengeli durur.