Çığ, bugün dağdan yuvarlandıkça büyüyen kar kütlesinin adı olarak bilinir; Nişanyan Adlar da adın karşılığını bu anlamla verir. Nişanyan Sözlük ise sözcüğün başlangıçta bir ses ve kalabalık sözcüğü olduğunu gösterir. Türkiye Türkçesindeki çığ, çıw ya da çoğ biçimleri “kalabalık, gürültü” anlatan bir yansımadır ve Eski Türkçede “ses” anlamındaki çaġı ya da çav ile aynı kökten gelir. Çağırmak fiili de bu aileye bağlanır.
Anlamın nasıl genişlediği tanıklarda izlenir: Karacaoğlan'ın bir dizesinde turnalar dizilip çığ ile, yani sürü hâlinde gider; 1876 tarihli bir sözlük çığ için hem yüksek ses hem dağdan yuvarlanan kar kümesi anlamını verir. TDK Kişi Adları Sözlüğü de ada kafile, sürü ve kar yığını anlamlarını yükler. Kalın ünlülü tek heceli ad, ek alırken Çığ'ı, Çığ'a biçimini alır.