Çam, iğne yapraklı, reçineli ağacın adıdır; Nişanyan Adlar ad için kısaca bir ağaç adı olduğunu söyler, TDK Kişi Adları Sözlüğü de iğne yapraklı ve kozalaklı ağaç diye açıklar. Nişanyan Sözlük sözcüğün beklenmedik bir kökenini gösterir: çam, Orta Türkçedeki şam ağacı, yani reçine ağacı deyiminden gelir; bu deyimdeki şam ise Arapça şamʿ “mum, reçine” sözcüğünden alınmıştır. Ağaç, adını reçinesinden almış olur.
1312 tarihli Kitabu'l-İdrak'ta sözcük henüz şam ağacı biçimindedir; 1650 tarihli bir sözlükte ise çam ağacı ve çam sakızı olarak görülür. Nişanyan, ses değişiminin bir zorluğuna da dikkat çeker: Kıpçak Türkçesinde ç'nin ş'ye dönmesi olağandır, iç- yerine iş-, üç yerine üş denir; buna karşılık burada görülen ş'den ç'ye geçişi açıklamak daha güçtür. Akçam gibi adlar da bu sözcükle kurulur.