Çemen, Farsçada “çimen, yeşillik” anlamına gelen sözcükten alınmış görünür. Kubbealtı Lugatı Farsça çemen'i “çimen, yeşillik yer” diye tanımlar ve okuru çimen maddesine gönderir; Bâkî'nin baharı çemen ülkesine gelen bir sultana benzettiği dize sözlükteki örnekler arasındadır. Nişanyan Sözlük sözcüğü Farsça çaman “taze ot, yeşillik veya baharat” sözcüğüne bağlar ve Eski Türkçe çimgen “çayır” ile eş kökenli olabileceğini, ancak bunun kesin olmadığını belirtir. Nişanyan Adlar bu adı Çimen kaydıyla birlikte ele alır; karşılığı “çimenli çayır”dır.
Aynı yazımlı ikinci bir çemen daha vardır: Kubbealtı'na göre Ermenice çaman'dan gelen bu sözcük, pastırmaya sürülen baharatlı hamurun ve onu yapan bitkinin adıdır. Ad ise yeşillik anlamına bağlanır. Benzer isimler arasındaki Çimen, aynı sözcüğün Türkçede yerleşmiş biçimidir; çemenzâr sözcüğünün zamanla çimenzâr olması bu geçişi gösterir.