Çavuş, bugün orduda onbaşının üstündeki bir rütbeyi anlatır. Nişanyan Adlar ise sözcüğün en eski kökeninin “yüksek sesle konuşan kişi, tellal, haberci” anlamında bir ad olduğunu belirtir. Yani sözcük önce haber ileten, sesini duyuran kişiyi anlatmış, sonra askerî bir rütbenin adı olmuştur.
Yazımda hem ç hem ş harfi korunmalıdır; harfsiz yazıldığında ad Cavus gibi okunur. Bir unvan sözcüğü olduğu için soyadından önce söylendiğinde rütbe gibi algılanabilir; ikinci bir isimle kullanıldığında bu etki azalır. Benzer isimler arasındaki İlbaş, Çölbey ve Tokuş da kısa, ş ya da y ile biten Türkçe adlardır.