Buyruk, bugün Türkçede “emir, komut” anlamında kullanılan bir sözcüktür. Nişanyan Adlar, sözcüğün Asya Türkçesinde ve Türkiye'nin Erken Türkçesinde aynı zamanda “komutan, emir veren kişi” anlamına geldiğini belirtir. Ad, bu eski anlamıyla bir unvanı çağrıştırır; Vikisözlük de adı “komutan” diye açıklar. Yani kişi adı olarak buyruk, emri değil emri vereni anlatır.
Buyruk'un iki hecesi de kalın ünlülüdür ve ad sert bir k ile kapanır: Buy-ruk. Benzer isimler arasındaki Bayruk ve Bozok ses bakımından yakındır. Buyrukhan ve Buyrukalp gibi birleşik adlarda da ilk öğe olarak geçer.