Buruk, Osmanlıcada da aynı biçimde kullanılan ve burmak fiilinin kökü bur- ile -uk ekinden kurulmuş bir sözcüktür. Vikisözlük üç ana anlam verir: dili buran, kekre tatta olan; burulmuş, eğilip bükülmüş; gücenmiş, kırgın. Türkçede “buruk bir sevinç” gibi kullanımlarda bu son anlam yaşar. TDK'nin kaydı bunlara hortum ya da kasırga, üzeri örtülü bir havuz ve topal anlamlarını da ekler; bu anlamlar Vikisözlük'te yer almaz.
Adın ana anlamlarından biri kırgınlık olduğu için, bu adı düşünen aileler sözcüğün günlük dilde hüzünlü bir duyguyu anlattığını bilmelidir. İki heceli, kalın ünlülü ve k ile biten adın ekleri yazımda Buruk'a, Buruk'un biçimindedir; söyleyişte k yumuşar. Benzer isimler arasındaki Duruk ve Bayruk ses bakımından yakındır; Buruk ayrıca Burukbay ve Buruktekin gibi bileşik adların ilk öğesidir.