Buyrukata, buyruk ve ata sözcüklerinin birleşmesiyle oluşur. Buyruk, emir, buyuru ve ferman anlamına gelir; Vikisözlük'ün Türkçe sürümü egemenlik anlamını da kaydeder. Sözcük buyurmak fiiline, o da Ana Türkçe *buyur- köküne dayanır. Ata, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *ata'dan gelir ve Eski Türkçede de aynı biçimde görülür; anlamı baba, cet ve öncüdür. TDK'ye göre ad, emir sahibi bir atayı anlatır; iki sözcük bu anlamı ek bir yoruma gerek kalmadan verir.
Ata ile biten adlar arasında benzer isimlerdeki Uğurata, Konurata ve Evrenata da vardır. Buyrukata dört hecede okunur (Buy-ru-ka-ta) ve ünlüyle bittiği için ekleri kaynaştırma sesiyle alır: Buyrukata'ya, Buyrukata'nın. Ata sözcüğü Vikisözlük'te Atatürk için kullanılan bir seslenme olarak da kayıtlıdır; ad bu yüzden bazı aileler için ayrı bir çağrışım taşıyabilir.