Bulgu, Vikisözlük'e göre Osmanlıcada da kullanılmış ve bulmak fiiliyle aynı kökten gelen bir sözcüktür. Anlamı buluş, keşif ve kavrayıştır: var olan ama henüz bilinmeyen bir şeyi bulup gün ışığına çıkarmak ve bu çabanın ürünü. Bugünkü Türkçede bilimsel araştırmalarda verilerden çıkan sonuç için de bulgu denir. TDK adın anlamları arasına ilhamı da katar; anlayış ve kavrayış anlamı ise iki kaynakta ortaktır.
Kısa ve iki heceli (Bul-gu) bir ad olan Bulgu ünlüyle biter ve ekleri kaynaştırma sesiyle alır: Bulgu'ya, Bulgu'nun. Günlük dilde çoğunlukla bilimsel metinlerde duyulan bir sözcük olduğu için ad olarak ilk duyulduğunda şaşırtıcı gelebilir. Benzer isimler arasındaki Buluç da bulmak kökünden gelir; Bulgu ayrıca Bulgubay ve Bulgucan gibi bileşik adların ilk öğesidir.