Büklüm, bükülmek fiilinin kökü olan bükül- ile fiilden ad yapan -üm ekinden türemiştir; Vikisözlük sözcüğün Osmanlıcada da aynı biçimde kullanıldığını belirtir. Bükmek fiili Ana Türkçe *bük- (eğmek, kıvırmak) köküne dayanır. Büklüm kıvrım, dönüş, kıvrıntı demektir; halk ağzında yolların dönemecine de büklüm denir. TDK de sözcüğü bükülerek oluşan kat ve kıvrım anlamıyla açıklar; iki kaynak aynı anlamda buluşur.
Ad hem kızlar hem erkekler için kullanılır. İki hecede söylenir (Bük-lüm) ve bütün ünlüleri ü olduğu için ekler de ü ile gelir: Büklüm'e, Büklüm'ün. Benzer isimler arasındaki Ülküm, Özüm ve Törüm aynı -üm sesiyle biter. Bir nesneyi ya da şekli anlatan, gündelik dilde de bilinen bir sözcük olduğu için anlamı ilk duyuşta kolay kavranır.