Budun, Eski Türkçeden bilinçli olarak alınmış bir sözcüktür. Eski Türkçe metinlerde bodun biçiminde geçen sözcük, aslında bod sözcüğünün çoğuludur; Vikisözlük'e göre Türkçeye alınırken ilk ünlüsü yanlışlıkla u diye okunmuş ve budun biçimi yerleşmiştir. Anlamı halk, kavim, ulus ve millettir; toplum biliminde kavim karşılığı olarak kullanılır, budun bilimi gibi terimlerde de yaşar. TDK'nin kaydı da adı bu anlamlarla verir.
İki heceli ve kalın ünlülü (Bu-dun) olan ad, ekleri u sesine göre alır: Budun'a, Budun'un. Benzer isimler arasındaki Gökbudun aynı sözcüğü ikinci öğe olarak taşır; Uygun ve Tutun ise yalnızca ses bakımından yakındır. Bir okuma yanlışıyla bugünkü biçimine kavuşmuş olması, adın arkasında küçük ama ilginç bir dil tarihi bulunduğunu gösterir.