Bent, Osmanlıcadaki bend biçimi üzerinden Klasik Farsça band sözcüğünden gelir. Vikisözlük'te sözcüğün birkaç anlamı kayıtlıdır: akan suyun önüne su biriktirmek için yapılan set, yani baraj; bir kanun maddesinin bölümlerinden her biri; kitapta kendi içinde bütünlük taşıyan bölüm ve eskimiş kullanımda bağ. TDK adı bağ, zincir, düğüm ve tutsak anlamlarıyla açıklar; Vikisözlük bunlardan yalnızca bağ anlamını, eskimiş olarak kaydeder.
Tek heceli ve dört harfli bir ad olan Bent, kısa ve keskin bir sesle söylenir. Baraj anlamı suyu tutan, sağlam bir yapı imgesi verir. Ekler ince ünlülüdür: Bent'e, Bent'in. Benzer isimler arasındaki Kent ve Cenk de tek heceli, n ile biten ünsüz kümesine sahip adlardır.