Ayık, uyanık, kendinde olan, aklı başında kişiyi anlatan Türkçe sözcüğün ad olarak kullanılmasıdır; Nişanyan Adlar da karşılığını “uyanık, tetikte” diye verir. Nişanyan Sözlük sözcüğü yazılı tanığı bulunmayan Eski Türkçe *aḏuk “uyanık, şuurlu” biçimine götürür. Bu biçim, “kendine gelmek” anlamındaki aḏıl- fiilinden +Uk ekiyle türetilmiştir. Kaşgarî'nin sözlüğünde aḏıġ, sarhoşluktan ayılmış kişi diye açıklanır; 14. yüzyıldan bir Dastan-ı Yusuf çevirisinde ise “gördüm ben ayık” dizesi geçer.
Ayılmak fiili de aynı köktendir. Sözlük, Elmalı ağzından derlenen aymak “ayılmak” biçimini de kaydeder ve bu fiilin “söylemek” anlamındaki ay- ile doğrudan bağı olmadığını belirtir. Addaki ay hecesi de bu yüzden gökteki aya bağlanmaz. Kalın ünlülü, k ile biten kısa bir addır; ekler kesme işaretiyle ayrılır: Ayık'ı, Ayık'a.