Artık, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *artuk biçimine dayanır; bu biçim art- (artmak, çoğalmak) fiilinden türemiştir. Eski Türkçede artuq daha çok, fazla demektir; Azericede artıq, Kazakçada artıq, Özbekçede ortiq olarak yaşar. TDK adı bu eski anlama dayanarak üstün, erdemli biri ve fazlası olan diye açıklar.
Ailenin bilmesi gereken nokta, artık sözcüğünün bugünkü Türkçede iki yaygın kullanımının olmasıdır: harcandıktan ya da yendikten sonra geriye kalan parça ve “bundan sonra” anlamındaki zarf. Ad duyulduğunda bu anlamlar akla gelebilir. Benzer isimler arasındaki Artuk, sözcüğün eski biçimini koruyan erkek adıdır. Ar-tık diye hecelenen ad kalın ünlülüdür; yazıda kök korunur, okunuşta k ünlüden önce ğ'ye döner: Artık'a yazılır, “Artığa” diye söylenir.