Zahit, Arapça kökenli bir erkek adıdır ve Nişanyan Adlar'da dindar, sofu diye açıklanır; özgün yazımı زاهد biçimindedir. Sözcük, dünya nimetlerinden uzak durup kendini ibadete veren kişiyi anlatır ve Arapça zühd, yani dünyadan el etek çekme kavramıyla aynı köktendir. Zühtü ve Zühtiye adları da bu aileden gelir. Divan şiirinde zahit, aşkı ve coşkuyu anlamayan katı sofu tipi olarak da sık anılır.
Za-hit diye iki hecede okunur. Özel ad olduğu için yazımda sondaki t korunur: Zahit'i, Zahit'e. Kaynaklarda Zahid biçimiyle de yazılır. Benzer isimler arasındaki Zabit yalnız bir harfle ayrılır ve çok farklı bir anlama, subaya karşılık gelir; Vahit ve Macit de Arapça kökenli iki heceli adlardır.