Vecibe, Arapça وجيبة sözcüğünden gelir ve Nişanyan Adlar'da görev diye açıklanır. Sözcük, yerine getirilmesi gereken iş, borç anlamındaki vacip ile aynı köktendir. Osmanlı Türkçesinde vecibe, insanın üzerine düşen yükümlülük için kullanılırdı; bugün de resmî dilde bu anlamda yaşar. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı vazife, görev ve boyun borcu diye açıklar.
Ad, sorumluluk sahibi bir kişilik dileğini anlatır. Üç hecede, ve-ci-be diye okunur. Benzer isimler arasındaki Vecihe yalnız bir harfle ayrılır ama yüzü güzel anlamına gelir; ikisi yazarken kolayca karışabilir. Vacibe ise aynı kökten türemiş bir başka biçimdir.