Tulû, Arapça bir sözcüktür (özgün yazımı طلوع) ve Nişanyan Adlar'da ayın ya da güneşin doğuşu diye açıklanır. Sözcük Osmanlı Türkçesinde gün doğumunu, bir yıldızın ufukta belirmesini anlatırdı; ad sözlükleri de anlamı doğma, doğuş diye verir. Kaynak, bazı örneklerde Cengiz Han'ın oğullarından Tuluy ya da Toluy'un kastedilmiş olabileceğini belirtir. Ayrıca 1930'larda bir süre Arapçadaki ayın sesini göstermek için Türkçede ğ harfinin kullanıldığını not eder; bu yüzden ad eski kayıtlarda farklı yazılmış olabilir.
Sondaki uzun û, adı “tu-luu” diye uzatarak okumayı gerektirir. Tuhfe ve Tuğyan aynı dönemin Arapça kökenli adlarıdır.