Sorkun, Nişanyan Adlar'da Sorgun maddesi altında yer alan bir erkek adıdır; iki biçim aynı sözcüğün g ve k ile söylenişleridir. Kaynak, sözcüğün anlamını söğüt diye verir. Sorgun ya da sorkun, dağ yamaçlarında ve dere kıyılarında kendiliğinden biten bir söğüt türünü anlatır; Anadolu'da yer adlarında da korunmuştur. Bazı sözlüklerde adın yüksek dağ yamaçlarını anlattığı da yazar; bu anlam söğüdün yetiştiği yerle ilişkilidir.
Adın k'li biçimi, g'li Sorgun'a göre daha sert bir ses verir. İki heceli Sorkun “sor-kun” diye okunur. Benzer isimler arasındaki Orkun ile tek harf farkı vardır ve kulakta karışabilir; Orhun ve Atgun da -un ile biten adlardır.