Selvihan, selvi ile han sözcüklerinden kurulmuş bir addır ve Nişanyan Adlar'da adın bütünü için ayrı bir kayıt bulunmaz. İlk parça selvi, Farsça kökenli olup servi ağacını anlatır. Nişanyan'a göre sözcüğün i ile biten bu biçimi Türkçeye özgüdür ve eski şiirde sık kullanılan serv-i naz, serv-i cânân, serv-i hırâmân gibi tamlamalardan doğmuş olabilir. Divan şiirinde servi, uzun ve düzgün boylu sevgilinin benzetildiği ağaçtır.
Adın ikinci parçası han, eski Türk hükümdarlarının unvanıdır ve zamanla hem erkek hem kadın adlarında kullanılan bir saygı sözüne dönüşmüştür; Selvihan da kız ve erkek çocuk için kullanılabilir. Üç heceli ad “sel-vi-han” diye okunur. Benzer isimler arasındaki Selvican aynı ilk parçayı can ile birleştirir.