Öymen, Dil Devrimi'nin en coşkulu döneminde, 1934'te üretilmiş ve kendisine çeşitli rastgele anlamlar yüklenmiş bir sözcüktür. Nişanyan Adlar onu Ökmen biçimiyle birlikte kaydeder. Kayda göre adı ilk kullanan öğretmen ve siyasetçi Hıfzırrahman Raşit Bey, sözcüğe düşünen adam, aydın anlamını vermiştir; 1934 tarihli Tarama Dergisi ise (s. 1139 ve 1141) “hasat” karşılığını önerir. TDK sözlüğündeki “evine düşkün, evcimen” açıklaması bu iki yorumdan da farklıdır.
Ökmen, Göymen ve Köymen ile yalnız bir ses farkı vardır; bu yüzden adın soyadı gibi algılanması da mümkündür. Öymen iki hecede okunur (Öy-men). Ek alırken: Öymen'e, Öymen'in.