Okatar, ok sözcüğü ile atmak fiilinin geniş zaman biçimi atar'ın birleşimidir; “ok atar” diye bir yargı ya da dilek gibi okunur. Ok, Ana Türkçe *ok sözcüğüne dayanır; Eski Türkçede de ok biçiminde geçer. Atmak, Ana Türkçe *at- köküne dayanır ve fırlatmak, atış yapmak anlamlarını taşır. TDK adı ok fırlatan, okçu diye açıklar; ad, ok atmayı huy edinmiş biri fikrini verir.
Okatar ile Okatan yalnızca son sesle ayrılır: biri geniş zamanlı “atar”, öteki sıfat-fiil olan “atan” biçimindedir. Üç hecede okunur (O-ka-tar) ve kalın ünlülüdür: Okatar'a, Okatar'ın. Benzer isimler arasındaki Oktar ve Okar kısa biçimleriyle yakındır; Odyakar ise aynı -ar sonuyla biten uzun bir addır. Sondaki r sesi ünlüyle başlayan soyadlarıyla akıcı bir geçiş sağlar.