Nemutlu, “ne mutlu” sözünün bitişik yazılmış hâlidir. Ne, Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *nē- köküne dayanır; soru sözü olmanın yanında “ne kadar, ne denli” gibi bir şaşma ve vurgu anlamı da taşır. Mutlu, Türkçe Vikisözlük'te mutluluğa ermiş ve mutluluk veren diye tanımlanır. İki sözcük birlikte sevinç bildiren bir ünlem kurar; TDK'nin kaydı da adı, sevindirici bir gelişme ya da hoş bir olay karşısında dile gelen bir sevinç sözü olarak açıklar.
Ad hem kız hem erkek çocuklar için kullanılır. Üç hecede okunur (Ne-mut-lu); ilk hece ince, sonraki iki hece kalın ünlülü olduğundan ekler son heceye uyar: Nemutlu'ya, Nemutlu'nun. Bir ünlem kalıbından doğduğu için ad, cümle içinde söylendiğinde kulağa bir dilek gibi gelir. Benzer isimler arasındaki Enmutlu, Ermutlu ve Günmutlu aynı mutlu öğesiyle biter; Erkutlu ise kut kökünü taşır.