Methiye, Arapça medh (övgü) kökünden gelir ve övgü, birini ya da bir şeyi övmek için yazılmış şiir anlamını taşır; TDK sözlüğü de adı bu iki anlamla açıklar. Divan edebiyatında methiye bir şiir türünün de adıdır. Nişanyan Adlar ise kişi adı olarak kullanımına dair önemli bir not düşer: bu ad, çoğu durumda büyük olasılıkla Mehdiye adının yerine kullanılmıştır. Mehdiye, hidayete ermiş, doğru yolu bulmuş kadın demektir.
İki ad arasındaki fark yalnızca ortadaki t ile d sesindedir, bu yüzden söyleyişte neredeyse aynı duyulur; Nişanyan'ın yorumu da bu yakınlığa dayanır. Üç heceli adda t ile h ayrı hecelerde kalır. Benzer isimler arasındaki Fethiye bir kent adıyla aynı yazıldığı için farklı bir çağrışım taşır; Merziye ve Behiye aynı -iye sonuyla biter.