Lâlegül, iki çiçek adını birleştiren Farsça kökenli bir addır. Nişanyan Adlar ilk öğe olan lale için “gelincik ya da lale” karşılığını verir ve sözcüğün önce gelincik ile Manisa lalesi denen anemonu anlattığını, bugünkü soğanlı lale anlamını ise 17. yüzyıldan itibaren kazandığını belirtir. Gül öğesi Nişanyan'a göre Türk adlarında en yaygın kadınlık işaretidir; TDK de adı güzellikte güle ve laleye benzetilen kişi diye açıklar.
Lâle'deki açık a ile gül'deki yuvarlak ü yan yana gelince ad hem açık hem yuvarlak seslerle söylenir. Lâ-le-gül diye üç hecede okunur, ekler son hecedeki ü'ye uyar (Lâlegül'ün, Lâlegül'e). Benzer isimler arasındaki Badegül ve Bestegül aynı -gül sonlu yapıda kurulmuştur.