Hümayun, Farsça humāyūn sözcüğünden gelir. Nişanyan Sözlük sözcüğün kutsal, mübarek ve saltanata ait anlamlarını verir ve onu Avestacada kutlu anlamına gelen humāyā- biçimine bağlar. Kubbealtı Lugatı'nda ilk anlam kutlu, saadetli olmaktır; ikinci anlam ise padişaha ait olandır. Saray-ı hümayun, ordu-yı hümayun ve hazine-i hümayun gibi tamlamalar Osmanlı'da devletin kurumlarını bu sıfatla anardı.
Sözcüğün az bilinen iki kullanımı daha vardır: Kubbealtı'na göre hümayun, Türk musikisinde dügâh perdesinde biten ve en eskilerden sayılan basit bir makamın adıdır; ayrıca astarlık bir bez ile bir ipekli kumaş türü için de kullanılmıştır. Nişanyan Adlar adı kısaca kutlu diye çevirir. Yakın adlardan Hanedan ve Hudavent de saray diline ait eski erkek adlarıdır.