Görgü, gör- fiiline +gU ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir sözcüktür. Nişanyan Sözlük'ün verdiği ilk tanık 1876 tarihli Lehce-i Osmanî'dir; orada görgü tecrübe, tahsil ve bilgi edinme karşılıklarıyla açıklanır, görgülü kişi bir işin içinden geçmiş, bilgili kişi diye, görgüsüz kişi ise toy diye tanımlanır. Kökteki gör- fiili Eski Türkçe kör- biçimine dayanır.
TDK Kişi Adları Sözlüğü ada birkaç anlam verir: toplum içinde gözetilen nezaket kuralları, kişinin yaşayarak kazandığı bilgi ve tok gözlülük. Sözlükteki eski tanık da sözcüğün asıl olarak görüp geçirmekten gelen birikimi anlattığını gösterir; görgülü olmak bu yüzden hem terbiyeyi hem deneyimi kapsar. Görgü, ö ile ü'den oluşan iki yuvarlak ünlülü hecesiyle ince ünlülü soyadlarına uyar; ünlüyle bittiği için Görgü'yü, Görgü'ye diye y alır.