Göçmen'in Nişanyan Adlar'daki karşılığı “göçebe”dir; ad, yerleşmek için başka bir yere göç eden kişi anlamındaki sözcüğün kendisidir. Nişanyan Sözlük sözcüğün geçmişini ayrıntılı verir: Türkiye Türkçesinde önce göçmel “muhacir” biçimi vardır ve göç- fiilinden türemiştir. Buradaki ek Moğolcadan gelir; sözlük, 1423 tarihli Tarih-i Âl-i Selçuk'taki örneğin sözcüğün o dönemde Moğolca sayıldığını düşündürdüğünü belirtir. Sondaki -men biçimi ise Dil Devrimi döneminde benimsenmiştir.
1935 tarihli Osmanlıcadan Türkçeye Cep Kılavuzu'nda göçmen, muhacir sözcüğünün karşılığı olarak yer alır. Ö ile başlayan ince ünlülü yapısı, ince ünlülü soyadlarıyla daha uyumlu söylenir. Benzer isimler arasındaki Gülmen, Göymen ve Görkmen de -men ile biten iki heceli adlardır.