Eyüp Eymen, Arapça kökenli iki erkek adının birlikte kullanılmasından oluşur. Eyüp, Eski Ahit'teki Job'dur; Nişanyan Adlar'a göre Kur'an'da Eyyub adıyla geçer ve Tanrı'nın gönderdiği sıkıntılar karşısındaki sabrı nedeniyle Sabrî lakabıyla anılır. Kayda göre İstanbul'da türbesi bulunan Eyüp Sultan bu peygamberden ayrı bir kişidir; çift y ile Eyyüp yazımı ise Urfa, Mardin ve Diyarbakır'a özgüdür. Eymen “sağ el, daha uğurlu” demektir. Nişanyan'a göre sahabeden Eymen bin Ubeyd, Hz. Muhammed'in sütannesinin oğludur; gelenekte cennetin sekiz kapısından birinin adı da Eymen'dir. Ad 1980'lere kadar seyrek görülmüş, 2000'den sonra çok sevilmiştir.
İki ad da Ey- ile başladığı için birlikte söylendiğinde ses tekrarı belirgindir. E-yüp Ey-men diye dört hecede okunur.