Erek, “amaç, hedef” anlamındaki Türkçe sözcüğün ad olarak kullanılmasıdır. Nişanyan Sözlük sözcüğü varmak anlamındaki er- fiiline Yeni Türkçe +Ak ekinin eklenmesiyle açıklar. İlk tanığı 1934 tarihli Tarama Dergisi'dir; orada erek, gaye ve hedef karşılığı olarak verilir. Sözcük 1942'de felsefe terimleri arasına da girer ve erekçilik, finalizm karşılığı olarak kullanılır. TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı ulaşılmak istenen amaç diye açıklar.
Sözcüğün Dil Devrimi yıllarındaki serüveni ilginçtir. Nişanyan Sözlük'e göre o dönemde gaye karşılığı olarak amaç, acur, bitim, çaptuk, erek, erişek, güt, son, tekiş, urk, uruk ve yetek önerilmiştir. Erek'in Elazığ ağzından derlendiği de ileri sürülmüştür; sözlük bu bilgiyi bir iddia olarak aktarır. Ad, ek alırken kesme işaretiyle yazılır: Erek'i, Erek'e.