Emiş, Emine adının halk ağzında kısalmış, sevgi bildiren biçimidir. Nişanyan'a göre Emiş Türkçe konuşulan bölgelerde yaygındır; Emoş biçimi ise özellikle Dersim ve Elazığ'a özgüdür. Kaynak ad Emine, Hz. Muhammed'in annesi Âmine binti Vehb'in adının Türkçede ilk hecesi kısaltılarak söylenmesiyle oluşmuştur; peygamberin “güvenilir” anlamındaki Emin lakabının kadın biçimi olarak da görülür.
Kısa ve sıcak bir söyleyişi olan, eski kuşaklarda sık duyulan bir kız adıdır. Benzer isimler arasındaki Eriş ses bakımından en yakın addır. Resmî kayıtta tam biçim Emine'nin seçilip günlük hayatta Emiş denmesi de yaygın bir alışkanlıktır.