Duyu, Vikisözlük'e göre duymak fiilinin kökü olan duy- ile fiilden ad türeten -u ekinin birleşmesinden oluşur. Görme, işitme, koklama, tatma ve dokunma diye sayılan beş duyunun her birine bu ad verilir. Kökteki duymak fiili Türkçede hem işitmek hem de bir şeyi içten hissetmek anlamında kullanılır; duyu sözcüğü de bu iki anlamı birleştirerek dış dünyayı algılama yetisini anlatır. TDK'nin kaydı adı algılama yeteneği diye açıklar.
Duyu, kişi adı olarak az kullanılan ve günlük dilde daha çok bilimsel bir terim olarak bilinen bir sözcüktür. İki hecede okunur (Du-yu) ve ünlüyle bittiği için ekler kaynaştırma sesiyle gelir: Duyu'ya, Duyu'nun. Kısa ve yumuşak sesli yapısı ikinci bir adla birlikte kullanıldığında daha belirgin durur. Benzer isimler arasındaki Uygu ve Duruk, iki heceli ve u sesleriyle kurulu adlardır.