Çoban, Nişanyan Adlar'da Farsça kökenli olarak kayıtlıdır ve “sürünün başı, sürüyü güden kişi” anlamıyla verilir. Sözcük Türkçeye çok erken girmiş ve gündelik dilin en temel sözcüklerinden biri olmuştur; TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı inek, keçi, koyun gibi hayvanları otlatıp güden kişi diye tanımlar. Çoban yıldızı gibi deyimlerde sözcük gökyüzüne de taşınmıştır.
Bir meslek adından gelen Çoban, çevrede ilk anda lakap ya da soyadı gibi algılanabilir; Türkiye'de soyadı olarak da kullanılır. Ço-ban diye söylenen adın iki hecesi de kalın ünlülüdür ve kalın ünlülü soyadlarıyla uyumlu bir söyleyiş sağlar.