Başer, baş ve er sözcüklerinin birleşimi olarak görünür; Nişanyan Adlar'daki karşılığı “baş kişi, önde gelen adam”dır. Nişanyan Sözlük'e göre baş, Eski Türkçede bāş biçimindedir ve “kafa” anlamının yanında mecazen lider, reis anlamını da taşır. Orhun Yazıtları'ndaki “başlıġıġ yükündürmiş” (başlıya baş eğdirdi) sözü bu kullanımın eski bir örneğidir. Er ise aynı sözlükte “adam, kişi” karşılığıyla verilir; “rütbesiz asker” anlamı ancak Birinci Dünya Savaşı dolaylarında belirmiştir. TDK Kişi Adları Sözlüğü'nün “en önemli kimse” açıklaması da bu birleşime uyar.
Adın iki parçası bugün de kullanıldığı için anlamı kolayca sezilir. Başol ile aynı ilk öğeyi paylaşır; orada ikinci parça olmak fiilinin emir biçimidir ve ad bir dilek cümlesine dönüşür. Ş sesi iki ünlü arasında kaldığından ad yumuşak söylenir; ş ile başlayan bir soyadı bu sesi üst üste getirir.