Ünlem, dil devrimi döneminde yapılmış bir sözcüktür. Vikisözlük'e göre ünle- (seslenmek, yüksek sesle çağırmak) fiiline -m ekinin getirilmesiyle kurulmuş ve Türk Dil Kurumu tarafından 1940'ta önerilmiştir. Ünlemek fiili de ses anlamındaki ün sözcüğünden -le ekiyle türer. Bugün ünlem, dil bilgisinde çeşitli duyguları anlatan ya da doğadaki bir sesi yansıtan sözcük türünün, eski adıyla nidanın adıdır; Vikisözlük'ün İngilizce sürümü ayrıca haykırış anlamını ve erkek adı kullanımını kaydeder. TDK'nin kişi adları kaydı adı ses, seda ve çağrı diye açıklar.
Okul yıllarında dil bilgisi derslerinde sık geçen bir terim olduğu için Ünlem adı, çocuğun kendi adını bir terim olarak duymasına yol açar; noktalama işaretleri arasındaki ünlem işareti de aynı sözcüğü taşır. İki hecede okunur (Ün-lem) ve ince ünlülü ekler alır: Ünlem'e, Ünlem'in. Benzer isimler arasındaki Ünlen ilk hecesi aynı, ses bakımından yakın bir addır; Ürem ve Yöntem ise -em sesiyle biter.