Tuğlu, Nişanyan Adlar'da sancaktar, bayrak taşıyan diye açıklanır. Ad, bayrak ve yetki simgesi olan tuğ sözcüğüne sahiplik bildiren -lu ekinin gelmesiyle kurulmuştur; ad sözlükleri de anlamı bayraklı, sancaklı diye verir. Kaynak adın Tulu'nun bir biçimi de olabileceğini belirtir. Tarihî bir bağa da değinir: 1320'de Hindistan'da devlet kuran Muhammed bin Tuğluk'un baba adı Çağatay Türkçesinde sancaktar anlamına gelir.
Tuğluk, aynı sözcüğün -luk ekli biçimidir. İki hecede “tuğ-lu” diye okunur; ğ'den sonra gelen l, söyleyişte ğ'yi neredeyse duyulmaz kılar. Ünlüyle bittiği için ek alırken araya y girer: Tuğlu'yu, Tuğlu'ya.