Boylu, boy sözcüğüne -lu ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Vikisözlük'e göre Osmanlıcada da aynı biçimde kullanılmış ve Karahanlı Türkçesindeki būḏluġ ile akrabadır. Türkçe sürüm sözcüğe iki anlam verir: boy sahibi olan ve boyuyla öbürlerinden yüksekte duran. TDK de adı boyu uzun kişi diye açıklar. -lu eki bir niteliğe sahip olmayı bildirir; bu yüzden ad doğrudan uzun boylu, endamlı kişiyi anlatır.
Boylu sözcüğü günlük dilde “boylu boslu” ikilemesinde ve “uzun boylu” gibi söyleyişlerde sık geçtiği için ad tanıdık gelir. İki hecede okunur (Boy-lu) ve ünlüyle bittiği için ekler kaynaştırma sesiyle gelir: Boylu'ya, Boylu'nun. Benzer isimler arasındaki Tuğlu ve Dumlu da -lu ekiyle biten adlardır.