Tok, Osmanlıcadaki ṭoḳ biçiminden gelen eski bir Türkçe sözcüktür; Vikisözlük onu Ana Türkçe *tok'a, bu sözcüğü de doymak anlamındaki *tod- ya da doldurmak anlamındaki *to- köküne bağlar. Azericedeki tox ve Kazakçadaki toq aynı kökün akrabalarıdır. Türkçede tok, aç olmayan, karnı doymuş demektir; ayrıca sık dokunmuş kumaşı ve kalın, gür sesi anlatır. Mecazda sevgi, başarı ya da mal gibi şeylere kavuşmuş, bunlara düşkünlük göstermeyen kişi için kullanılır. TDK'nin kaydı bu anlamlara kibirli anlamını da ekler.
Tok öğesi başka adlarda da görülür; benzer isimler arasındaki Baytok ve Özütok onu sona alır, Toku ise ses bakımından en yakın addır. Kalın ünlülü olduğu için ekler a ve u ile gelir: Tok'a, Tok'un. Türkçede “gözü tok” deyimi açgözlü olmayan, kanaatkâr kişiyi anlattığından ad en çok bu olumlu anlamıyla akla gelir.