Terim, Eski Türkçe bir unvandan gelir. Nişanyan Adlar anlamını soylu kişi, hanım diye verir ve Eski Uygur ile Çağatay metinlerinde han soyundan gelen kadınlara ve erkeklere bu unvanın verildiğini anlatır. Türkologlar Von Gabain ve Rásonyi, sözcüğün tängrim, yani “tanrım” seslenişinden geliştiğini ileri sürer. Bazı ad sözlüklerinde görülen ince, kibar anlamı kaynağın verdiği bu tarihî açıklamada yer almaz.
Bugünkü Türkçede terim denince bilimsel ya da teknik bir kavramın adı akla gelir; ad ilk duyulduğunda bu yüzden sözlük kelimesi sanılabilir. Oysa kişi adı olan Terim, unvandan gelir ve bu sözcükle bağı yalnızca ses benzerliğidir. Erim ve Serim aynı -rim sonunu paylaşır. Kız ve erkek için kullanılabilen iki heceli kısa bir addır.