Temizcan, temiz ve can sözcüklerinin birleşimidir. Temiz sözcüğünün kökü Arapçadaki tamyīz'dir; Türkçeye Osmanlıca aracılığıyla geçmiştir ve pak, saf, düzgün anlamlarıyla kullanılır. Can, Farsça cān'dan gelir; Vikisözlük'te ruh, hayat, gönül karşılıklarıyla geçer ve Türkçede sevgi sözü olarak da yaygındır. Can burada gönül anlamıyla okununca ad, yüreği temiz bir kişiyi anlatır; TDK de adı temiz kalpli kişi diye açıklar.
Temircan yalnız tek harfle ayrılır; Demircan da ses bakımından yakındır, bu yüzden ad söylenirken z sesinin belirgin olması karışıklığı önler. Özercan ve Denizcan da can ile biter. Temizcan Te-miz-can biçiminde okunur; can hecesi ekleri kalınlaştırır: Temizcan'a, Temizcan'ın.