Taşkıran, taş sözcüğü ile kırmak fiilinin sıfat-fiil biçimi kıran'dan oluşur ve “taşı kıran” anlamına gelir. Taş, Ana Türkçe *tāĺ'a dayanır. Kırmak, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *kïr- köküne uzanır; Azericedeki qırmaq ve Türkmencedeki gyrmak bu fiilin akrabalarıdır. Katı bir şeyi vurup parçalara ayırmak anlamındaki fiil, taşla birleşince büyük bir güç imgesi kurar. TDK de adı kuvvetli biri olarak tanımlar.
Ad bir eylemi anlatan sıfat-fiille kurulduğu için anlamı ilk duyuşta kolayca kavranır. Taşkıran üç hecede okunur (Taş-kı-ran) ve kalın ünlülüdür: Taşkıran'a, Taşkıran'ın. Benzer isimler arasındaki Taşbudak ve Taştekin aynı taş öğesiyle başlar; Tunçaslan ve Tunçalın ise güç fikrini tunç ile kurar.