Taşdöven, taş sözcüğü ile dövmek fiilinin sıfat-fiil biçimi döven'den kurulmuştur ve “taşı döven, taşı ezen” anlamına gelir. Taş, Ana Türkçe *tāĺ'dan gelir. Dövmek, Osmanlıcada dögmek, döymek gibi biçimlerle görülür ve Ana Türkçe *tȫg- (ezmek, dövmek) köküne dayanır; Türkçede bir şeyi vurarak ezmek, toz hâline getirmek anlamını da taşır. Türkçe Vikisözlük döven sözcüğünü ayrıca harmanda buğday ezmek için hayvana bağlanan araç olarak kaydeder. TDK adı, işinin ehli, eli güçlü ve becerikli biri diye yorumlar.
Tunçöven ses bakımından yakın bir addır; Taşkıran ve Taştekin de taş ile başlar. Taşdöven üç hecede okunur (Taş-dö-ven). Ekleri son hecedeki e belirler: Taşdöven'e, Taşdöven'in. Ş ile d yan yana geldiği için ad hece hece söylendiğinde daha anlaşılır olur.