Şevket, Arapça şevke sözcüğünden gelir; Nişanyan Adlar karşılığını şiddet, güç diye verir ve özgün yazımı شوكة'dir. Kaynağa göre sözcük Arapçada önce diken anlamındaydı; geç dönem Osmanlı Türkçesinde büyük rağbet görerek görkem, kudret, heybet anlamlarını kazandı. Nişanyan, Sultan II. Abdülhamid'in padişah alkışına “şevketinle bin yaşa” sözünü eklettiğinin anlatıldığını da aktarır. Kadın adı olarak Şevket, Şövket ve Şöket biçimleri ise Azerbaycanlılara ve Van'daki İran kökenli Türklere özgüdür.
Ad iki hecede söylenir. Benzer isimler arasındaki Heybet anlamca bu ada en yakın olanıdır. Ş ile başladığı için yabancı dillerde yazılırken harf değişebilir; resmî belgelerde yazımı korumak gerekir.