Özerdem, öz ile erdem sözcüklerinden kurulur ve Nişanyan Adlar'da “gerçek erdem” anlamıyla kayıtlıdır. Erdem öğesinin geçmişi Selçuklu dönemine uzanır: kayda göre Sultan Alparslan'ın vezirlerinden birinin adı Erdem'dir. Dil Devrimi yıllarında sözcük, Latince virtus'un karşılığı olarak yeniden canlandırılmıştır; virtus önce erkeklik ve yiğitlik, sonra ahlaki üstünlük anlamını kazanmış bir sözcüktür. Nişanyan ayrıca Erdem'in kadın adı olarak kullanımının Diyarbakır'ın kuzey ilçelerinde ve Bingöl'de yoğunlaştığını not eder.
Özerdem üç hecede okunur (Ö-zer-dem); Özertem yalnız bir sesle ayrılan yakın bir biçimdir. TDK sözlüğü adı bütün erdemleri kendinde toplayan kişi diye açıklar. Ek alırken: Özerdem'e, Özerdem'in.