Oruç, kökü Farsçaya uzanan eski bir sözcüktür. Nişanyan Adlar'a göre Farsça rûze sözcüğünün eski bir biçimi erken dönemde Orta Asya Türkçesine geçmiştir; tanım olarak “gün” anlamı verilir. Ad genellikle Ramazan ayında, Şiilerde ise Muharrem'de doğan çocuklara konur. Kars ve Ardahan'daki Karapapaklar Oroc, Şii Azerbaycanlılar ise Oruçali biçimini kullanır. Ad, Osmanlı denizcisi Oruç Reis'i (1474-1518) de hatırlatır. Kadın adı olarak kullanımı ise Antep, Besni ve Halfeti yörelerine özgüdür.
İki hecede okunur (O-ruç). Sondaki ç, ünlüyle başlayan ek aldığında söyleyişte c'ye yumuşar, yazımda ise korunur: Oruç'a, Oruç'un. Benzer isimler arasındaki Ortaç ve Yalvaç aynı ç sonunu paylaşır.