Öncüer, öncü ile er sözcüklerinin birleşimidir. Öncü, ön (ileri) sözcüğüne -cü ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; önde gidip haber ulaştıran kişiyi, bir topluluğa yol gösteren önderi ve yeni bir düşünceyi ilk ortaya koyanı anlatır. Er, Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *ēr sözcüğüne dayanır; erkek, yiğit ve savaşçı anlamlarını taşır. TDK de adı öncü olan kimse diye tanımlar; iki öğe bu anlamı “öncü yiğit” biçiminde pekiştirir.
İki ünlünün yan yana geldiği yer, adın en dikkat isteyen noktasıdır: Ön-cü-er diye üç hecede söylenirken ü ile e ayrı ayrı duyulmalıdır, aksi hâlde ad “Öncer” gibi algılanabilir. Ekler ince ünlüyle gelir: Öncüer'e, Öncüer'in. Benzer isimler arasındaki Özsüer aynı ünlü buluşmasını taşır; Örüner ve Özgüner ise er ile biten başka adlardır. Aynı anlamı veren Öncübay da bir seçenektir.