Kut, Eski Türkçeden beri kullanılan ve baht, uğur, tanrısal rahmet anlatan bir sözcüktür; Nişanyan Adlar adı Eski Türkçe kökenli sayar ve karşılığını “talih, merhamet” diye verir. Nişanyan Sözlük sözcüğü Eski Türkçe ḳut'a bağlar ve ilk tanığını 735 tarihli Orhun Yazıtları dönemine götürür. Kubbealtı Lugatı üç anlam ayırır: uğur ve talih; mutluluk; Eski Türklerde de Tanrı'dan gelen lütuf ve feyiz.
Kubbealtı'nın aktardığı bir alıntıya göre kut, Çin tarihlerinde rastlanan en eski Türkçe sözlerden biridir. Aynı sözlükte rızık anlamındaki Arapça kût ayrı bir maddedir; ses benzerliğine karşın iki sözcük ilgisizdir. Kutlu sözcüğünün yanında Erkut, Günkut ve Başkut gibi adlar da bu köke dayanır. T ile biten tek heceli ad, ek alırken Kut'u, Kut'a biçimini alır.