Korkut, Oğuznamelerde bilge ihtiyarın, yani şaman figürünün geleneksel adıdır. Nişanyan Adlar'a göre Korkut Ata'nın öyküleri 13–14. yüzyıllarda Bayburt-Ahıska yöresinde anlatılmış ve Dede Korkut Hikâyeleri adıyla derlenmiştir. Adın anlamı belirsizdir; Nişanyan, korkutmak fiilinden gelmesinden çok kor-kut biçiminde bir bileşik olabileceğini öne sürer ve soru işaretiyle “koruyucu kut, uğur” önerisini verir. Korhan ve Korcan gibi adlar da aynı kor öğesini taşır.
Korkutmak fiiliyle ses benzerliği okul çağında şakalara konu olabilir; adın aslında kut (uğur) ile ilişkilendirildiğini bilmek bu noktada işe yarar. Kor-kut diye iki hecede okunur ve t ile biter; ünlüyle başlayan ek alınca yazıda t korunur (Korkut'un, Korkut'a). Benzer isimler arasındaki Orkut ve Oykut ses yapısı olarak yakın adlardır.