İlkin, ilk sözcüğünden türemiş bir zarftır ve “ilk önce, başlangıçta” demektir. Kubbealtı Lugatı sözcüğü ilk'e araç hâli ekinin kalıplaşarak eklenmesiyle açıklar; Ömer Seyfeddin ve Tanpınar'dan örnekler verir. Kökteki ilk, Nişanyan Sözlük'e göre Eski Türkçe ilki ya da ilk “önceki, eski” sözcüğünden gelir; Orhun Yazıtları'nda bir savaşın ilk günü anlatılırken bu sözcük geçer, Uygurca Altun Yaruk'ta da “ilk baştan beri” anlamında kullanılır.
Nişanyan Adlar adın karşılığını “ilk çocuk” diye verir; TDK Kişi Adları Sözlüğü de adın ilk doğan çocuğa verildiğini yazar. İlkbahar, ilkokul ve ilk yardım sözcükleri de aynı kökten yaşar. Hem kız hem erkek adı olarak kayıtlı İlkin, İlkiz ve İlkün gibi ilk ile başlayan adlarla aynı ailedendir; iki ince hecesi kısa ve yalın bir söyleyiş verir.